Rivka woont in Indonesië en is een leerling van de Wereldschool.Sinds kort is ze tevens reporter voor het Samsam Magazine. De komende tijd schrijft ze voor ons over dingen die haar op West-Timor opvallen en bezighouden.

————————————————————————————————————————————————-

Ramadan in Indonesië

Van de week is de ramadan begonnen. Er wonen ook moslims op Timor, maar minder dan op Java. De moslims wonen vooral aan de kust en bij de haven van Kupang- daar hebben ze kookstalletjes op de pasar malam. Daar eten we lekkere vis. Of ze werken bij de politie, luchtmacht of regering. Er zijn dus ook veel mensen die meedoen aan de ramadan. Toen ik nog op de Indonesische school zat, waren er ook islamitischekinderen in mijn klas, zij gingen ook proberen om overdag niets te eten. Het lukte maar twee weken. Als je nog een kind bent hoeft je niet verplicht mee te doen met de ramadan, maar de meesten proberen het wel. Meedoen aan de ramadan is heel moeilijk want het is hier heel warm en je mag bijna niets drinken overdag. Als je meedoet aan de ramadan dan mag je alleen eten wanneer het donker is- tussen 6 uur s’avonds en 5 uur s’ochtends. Dan roept de imam van de moskee op tot gebed, dat horen wij ook omdat we vlakbij een moskee wonen.

Op de foto staat de nieuwste moskee van Kupang. Hij is heel mooi. Wij hebben in het zwembad ernaast schoolzwemles gehad. De vorige moskee was afgebrand tijdens gevechten met christenen. Nu helpen ze met de herbouw.

————————————————————————————————————————————————-

Roken

In Indonesië roken heel veel mensen, vooral jongens. In Indonesië hebben ze al enge plaatjes op de sigaretten pakjes, maar het helpt niet. Veel winkels hier hebben waarschuwingen voor de mensen die willen gaan roken. Maar al die winkels met waarschuwingen om te stoppen met roken, verkopen zelf ook sigaretten pakjes.
De helft van het afval hier bestaat uit sigaretten peuken, van de velemensen die roken. Overal op straat zie je wel een paar jongens die roken. Hier op Timor verbouwen ze niet heel veel tabak maar sommige mensen in de dorpjes in de bergen verbouwen wel een beetje en maken dan hun eigen sigaretten.
Wat hier veel erger is dan roken is betelnoot kauwen. Dat is veel populairder dan roken maar als je betelnoot elke dag eet dan is het heel slecht voor je gebit en je krijgt er een hele rode mond van dat niet weg te poetsen is. Kleine kindjes krijgen het ook.

Roken is slecht maar de meeste kinderen hier vinden het geweldig dat hun ouders roken.

————————————————————————————————————————————————-

Moederdag in Indonesië

Indonesiërs vieren Moederdag niet zoals in Nederland,maar soms vieren ze het wel een beetje. de familie eet dan lekkere dingen, Moederdag is voor Indonesiërs meer een familie feestje in plaats van dat alleen de moeder worden verwend, verder is het voor de familie een normale dag. Moederdag is niet echt een bekend feest, want een op de drie Indonesiërs weten niet wat Moederdag is of kent Moederdag al helemaal niet. De Moeders in Indonesië doen altijd het huishouden en gaan niet naar het kantoor of ergens anders werken, het zijn altijd de mannen die het meeste geld verdienen voor de familie. Wij vieren Moederdag wel maar niet zoals in Nederland want op de Indonesische school maken we geen dingen voor de moeders en het is altijd een normale dag.
In Indonesië heb je wel ‘hari Kartini’, een Indonesische vrouwendag, mevrouw Kartini deed heel veel voor de rechten van vrouwen en de maatschappij.?

————————————————————————————————————————————————-

Vrijheid in Indonesië

Indonesië voelt niet echt als een vrij land.
De mensen zijn niet echt open of eerlijk. Bij ons spelen elke dag buurmeisjes en die bedenken smoesjes om de waarheid niet te hoeven vertellen dat ze liever ergens anders spelen of niet meer met ons willen spelen. Dan zeggen ze: Mijn moeder roept me! Of we moeten huiswerk maken. En dan zien we ze later bij iemand anders spelen.

Volwassenen doen dat ook. Maar dan op een andere manier. Nee zeggen mag eigenlijk niet of dat is niet netjes. Bijvoorbeeld iemand nodigt iemand uit voor een feest, dan zeggen ze ja, maar komen ze niet.
Je mag niet zomaar kritiek geven, dat is niet netjes. Vooral niet over je bazen. En zo beland je ook in de gevangenis als je kritiek hebt op je baas of de regering. In Indonesië kun je de doodstraf krijgen. Als je rijk bent, kun je de rechter omkopen of korter in de gevangenis zitten. Daarom zitten vooral de arme mensen in de gevangenis.

In Indonesië krijg je de doodstraf als je drugs gebruikt of vervoert. De regering van Indonesië is heel streng, maar de bazen van het land worden niet gestraft als ze met geld sjoemelen. Sommige bazen van fabrieken behandelen de fabrieksmeisjes als slaven en mishandelen ze. Als de familie protesteert komt er geen politie onderzoek want de Indonesische politie is ook om te kopen.

Bij ons in de wijk zijn ook vier gevangenissen. De gevangenis op de foto is de gevangenis voor kinderen.

————————————————————————————————————————————————-

Herdenken de bewoners van West-Timor ook een oorlog?

In Indonesië praten ze niet vaak over oorlogen.
Wij wonen in West-Timor, aan de andere kant van het eiland ligt Oost-Timor.
Oost-Timor voerde in 1999 een onafhankelijkheidsoorlog want Oost-Timor wilde onafhankelijk van Indonesië worden. Uiteindelijk is dat gelukt, maar er vielen wel veel doden. De helft van de mensen uit Kupang woonden voor de oorlog dichtbij de plek waar oorlog was aan de grens of zij waren Indonesiërs in Oost-Timor. Zij zijn allemaal gevlucht naar Kupang en kwamen in vluchtelingenkampen terecht.

Indonesië herdenkt deze oorlog niet omdat ze verloren hebben, maar Oost-Timor herdenkt de oorlog wel want één op de drie mensen is overleden aan de gevolgen van deze oorlog.
Een heel groot verschil met Nederland is dat Indonesiërs niet openlijk praten over hun slechte dingen uit de oorlog. Daar schamen ze zich voor. Daarom hebben de slachtoffers en vluchtelingen nog veel problemen.

————————————————————————————————————————————————-

Vieren ze in Indonesië de verjaardag van hun koning?

In Indonesië is er geen Koning of Koninginnedag. Er is wel een gelijksoortig feest Hari Mederka, op 17 augustus. Hari Merdeka betekent Bevrijdingsdag.

Dan vieren ze dat ze weer een jaar langer bevrijd zijn van de Nederlanders. Ze spelen ook spelletjes, lopen in optocht en zingen liedjes. Je kan het feest herkennen aan de rood-wit gestreepte vlaggen, dat is de vlag van Indonesië. Op de Hari Merdeka dag gaan Indonesiërs ook bij elkaar op bezoek. Iedereen krijgt een vrije dag en kinderen die gaan alleen naar school om spelletjes te spelen. Er zijn niet zoveel verschillen met Koningsdag alleen dat het in Indonesië gaat om de vrijheid in plaats van de verjaardag van koning of koningin.

Wel spelen we thuis en op verjaardagen Nederlandse spelletjes, zaklopen en koekhappen bijvoorbeeld.

Foto: Koekhappen met haar zusje

————————————————————————————————————————————————-

Waarom volg ik eigenlijk les via de Wereldschool?

Ik doe nu home schooling omdat ik op mijn oude school in Kupang werd gepest omdat ik erg slim ben. Soms als we op school de les Engels kregen dan moest ik de juf verbeteren en omdat ik als enige in de klas Engels kon gingen ze me pesten. Omdat alle juffen en meesters uit de bergen kwamen, waar ze geen Engels kunnen leren en omdat ze geen goede opleiding om juf of meester te worden hebben gehad. Soms dan werden juffen er ook mee gepest omdat ze geen goede juf waren. Indonesiërs vinden het vaak heel leuk om andere mensen te plagen en te pesten, het is een soort gewoonte van ze.

————————————————————————————————————————————————-

Deze keer vertelt Rivka wat meer over zichzelf

Ik woon sinds 2013 in Indonesië. Ik woon samen met mijn vader, moeder en broertje en zusje. Waarschijnlijk gaan we volgend jaar weer in Nederland wonen. Daar kijk ik erg naar uit omdat school en het eten leuker is en ik mijn vriendinnen dan weer kan zien.
Ik heb niet zoveel hobby’s maar ik hou wel heel veel van lezen, ontdekken en leren. Wat ik de hele dag doe : van 8 tot 12 thuisschool daarna warm middageten, na het eten ga ik lezen of huiswerk maken. Sinds vorig jaar hebben we een aanloop-poes. Die slaapt en speelt altijd op mijn kamer. In de namiddag ga een rondje lopen met onze hond Merlin. Soms speel ik samen met mijn broertje of zusje of kinderen uit de buurt, en dan is alweer bijna etenstijd.

Bij ons thuis is er niet veel te doen en daarom verveel ik me heel vaak, alle boeken in huis heb ik al gelezen, ik heb alleen nog maar nieuwe boeken van de digitale bibliotheek, maar ik heb altijd de boeken van de bibliotheek in een paar dagen uit dus moet ik drie weken wachten voordat ik weer nieuwe boeken kan bestellen.
Ik kijk elke dag het nieuws van het Jeugdjournaal en kijk ook graag filmpjes.

Ik zit nu in groep 5 van de Wereldschool, maar dat is veel te makkelijk. Misschien dat ik volgend jaar een klas oversla of twee jaar in 1 doe. Ik wil later dierenarts worden.

 

————————————————————————————————————————————————-

Humor in Indonesië

Indonesië is geen land dat veel grapjes maakt, Indonesiërs lachen zich krom als andere mensen een brommer- of auto-ongeluk krijgen, of struikelt. Er bestaat geen 1 april, en Indonesiërs lachen wel vaak maar dan meestal niet om grapjes. Het is een soort gewoonte dat mensen elkaar uit lachen. Dus als je valt dan komen er mensen helpen, maar er zijn er dan ook een paar die je zullen uitlachen.

————————————————————————————————————————————————-

Mijn moestuin in Kupang

Bij ons thuis in Kupang hebben heb ik wel een moestuin maar omdat het het zo warm is groeit er alleen maar mais en geen andere soorten groenten. Alleen rond de kleine stad Soe en nog verder de bergen in kan je bijna alle soorten groenten planten en ook aardbeien omdat het daar veel kouder is en er veel regen valt. En daarom komen alle groenten die we in Kupang kopen met met busjes uit de bergen waar elk jaar heel veel groenten worden verbouwd voor de mensen in Kupang. De enige groente die in Kupang heel goed kan groeien is mais die heeft heel veel zon nodig en minder water. Het regent nu niet zo veel meer als een jaar geleden en daarom is het een stuk warmer.

 

————————————————————————————————————————————————-

Gisteren plantten duizenden kinderen een boom op initiatief van Stichting Nationale Boomfeestdag en daarom schrijft Rivka (9) uit Indonesië vandaag dit:

In Indonesië zijn veel bosbranden, vooral op de eilanden Sumatra en Kalimantan. Mensen in Indonesië verbranden bossen om palmolie te verbouwen of om de grond vruchtbaar te maken. Ze zagen ook veel bossen om, om huizen te bouwen of akkers aan te leggen. Elke dag zijn mensen bezig met het bouwen van huizen en gebouwen. Er zijn veel kleine “kos” (Kleine huisjes voor studenten die gaan studeren, maar van een ander klein eiland komen. De kleine huisjes bestaan uit een kleine kamer met een wc). Als je verder de bergen in Timor ingaat dan kom je bij een groot bos met mooie reuzenbonsaibomen: leuke klimbomen en tronen voor koningen en koninginnen, zo spelen wij!

————————————————————————————————————————————————-

Vrouwen/mannenrechten op Timor

In Indonesië zie je duidelijk dat jongens meer rechten hebben dan meisjes, meisjes blijven thuis en doen al het zware werk. En de jongens luieren en als ze werk hebben dan gaan ze werken. Vooral als je de bergen in gaat zie je duidelijk dat de mannen meer rechten hebben dan meisjes. …Als de mannen vergaderen dan zijn de vrouwen buitengesloten. De jongens dobbelen en de meisjes werken in de keuken. Als er bezoek komt, zitten de mannen op de veranda en zijn de vrouwen en meisjes aan het werk. De vrouwen vinden het wel normaal want het is een traditie. Adat noemen ze dat in Indonesië. Nu begint het langzaam te veranderen, vrouwen mogen al een paar dingen die jongens doen. Bijvoorbeeld er zijn al meer vrouwelijke dominees dan mannelijke op ons eiland.

(op de foto’s zie je meisjes in traditionele kleding op ons eiland bij een ceremonie als welkom voor ons en mijn moeder in de kerk op het eiland Sumba: mannen gaan met zwaarden naar de kerk.)

    

 

————————————————————————————————————————————————-

Aboriginals & Australië

In Australië wonen ook Aboriginals in plaats van alleen maar blanke Australiërs. De Aboriginals zijn de oorspronkelijke bewoners van Australië. De blanken mensen hadden de Aboriginals hun land afgepakt. Nu zijn de Aboriginals de minderheid.

We zijn naar een nationaal park, Kakadu, geweest. Dat park is net zo groot als Nederland. Daar hadden de Aboriginals mooie grotschilderingen gemaakt.

In Darwin slapen sommige Aboriginals buiten op de stoep. Als je in Darwin woont kan je meteen zien dat de Aboriginals arm zijn en de blanken rijk. Aboriginals dragen bijvoorbeeld kleren met gaten en geen schoenen, ze slapen buiten en zijn niet zo gezond. Ze gaan lopend of met de bus in plaats van met een eigen auto.

Ik vind dat de Aboriginals een goede baan moeten krijgen om te overleven en niet meer buiten gesloten moeten worden!
In Indonesië is het precies andersom. De oorspronkelijke bewoners van Indonesië zijn de baas en niet de blanken.

————————————————————————————————————————————————-

Reizen voor mijn visum

Mijn familie en ik moeten vaak het land uit voor een visum: dat zijn papieren om in Indonesië te kunnen wonen. Als het visum verlopen is dan moeten we het land uit. We zijn voor het visum al naar Kuala Lumpur in Maleisië, Nederland, Oost-Timor en Darwin in Australië geweest.

Gisteren zijn we weer in Darwin aangekomen. Waarschijnlijk moeten we hier een paar weken blijven. Het is best wel leuk maar het duurt soms ook wel erg lang. We moeten dan naar de ambassade, daar moeten we al onze papieren en paspoorten inleveren en dan moeten we afwachten voor nieuwe stempels.

In de tussentijd gaat mijn thuisschool gewoon door. Maar we gaan ook rondkijken. En ons appartement hier heeft een zwembad. Vorige keer hebben we veel kangoeroes gezien!
Als we weer terug zijn in Indonesië moeten we weer naar de immigratie om alles te laten controleren. Soms kunnen we dan een half jaar blijven, soms een jaar.

Volgende week schrijf ik meer over Australië!

Foto: Rivka in Darwin, Australië

————————————————————————————————————————————————-

Drinkwater in Indonesië

Ons drinkwater komt niet uit de kraan. Wij hebben drie tanks die we vullen met water wat we kopen. Het gaat dan via een tankwagen met pijpen naar de tank en daarvan naar de kranen.
Daarna koken en filteren we het water om te drinken.

Douchen doen we met een klein bakje, met dat bakje scheppen we water uit de grotere bak, en gooien we het water uit het bakje boven ons hoofd. Zo is het makkelijk om te (soort) douchen!
Als de elektriciteit eruit ligt, dan hebben we een poosje geen water. Dat gebeurt bijna elke week.

Foto: Rivka bij een watertank en met haar nieuwe Samsam reporter t-shirt!

————————————————————————————————————————————————-

Speciaal voor De Nationale Voorleesdagen maakte onze reporter Rivka (10) op West-Timor dit filmpje. Ze is gek op lezen.

Ik houd erg van boeken, ik ben bijna de hele dag aan het lezen. Soms krijg ik boeken voor mijn verjaardag maar ik ben ook lid van de Nederlandse bibliotheek. Daar haal ik digitale boeken, en ik lees ook boeken die ik download. Ik heb drie lievelingsboeken:
1.De boeken “Het geheim van..”,
2. Harry Potter,
3. De Aardkinderen.
In Indonesië is geen bibliotheek en de kinderen in mijn buurt lezen niet.
Ik lees ook Engels en Indonesisch.

Wat is jouw lievelingsboek?

————————————————————————————————————————————————-

Bedolven onder plastic

In Kupang is geen vuilnisophaal geregeld. Er ligt dus veel vuilnis langs de weg. Als je door de stad loopt dan is het eerste wat je ziet afval.
Er bestaan geen prullenbakken of vuilnismannen\vrouwen. Bij ons thuis scheiden we het afval wel: plantaardig en plastic. Als de prullenbak vol is dan doen we al het plastic in zakken en brengen we naar een soort vuilnisplek in de buurt, die verbrand wordt. Het afval van planten gooien we op de compost hoop, wat mest wordt.

De andere mensen in Kupang verbranden zelf hun afval. Daarna waait het weg of gaan de buurthonden het eten.
Ik en mijn broertje en zusje vertellen onze buurmeisjes altijd als ze hun propjes/ plastic op straat gooien, dat ze het in de prullenbak moeten doen. Maar ze luisteren bijna nooit. Dus onze straat en buurt is ook bedolven onder plastic.
Op school leren we er ook over, maar de kinderen in mijn klas gooien ook nog steeds troep op straat.
Ik erger me hier heel erg aan!

————————————————————————————————————————————————-

Kerst op Timor in Indonesië

Op ons eiland is bijna iedereen christen en ongeveer 10% moslim. Dat merk je door de hoofddoeken die de moslims dragen en door dat ze naar de moskee gaan.

Je merkt het niet zo gauw dat het kerst is, want het hele jaar staan de winkels vol met plastic kerstbomen en met bordjes waar op staat geschreven: ‘Merry Christmas and Happy New Year!’. In de supermarkt en in de shopping mall hoor je wel héél veel kerstliedjes met kerst.

Met kerst gaan we altijd naar de kerk, maar verder is het een normale dag. In Indonesië gaan mensen bij hun buren en familie op bezoek. Iedereen heeft lekkere koekjes en hapjes klaarstaan, net zoals bij het islamitische Suikerfeest.

Dit jaar waren wij met opa en oma op Bali, een hindoeïstisch eiland. Daar zijn bijna geen kerken. Op kerstochtend gingen wij naar de kerk. Daar was heel veel politiebewaking omdat mensen bang zijn voor een (bom)aanslag. In de avond gingen we naar een restaurant. Daar kwam de kerstman uit een boom! Die was nep. We kregen cadeautjes van opa en oma die uit Nederland kwamen.

(Foto: Rivka op het vliegveld voor een kerstboom)

————————————————————————————————————————————————-

Benieuwd naar ervaringen van ouders? Meld je dan aan voor het Online schoolplein op Facebook. Dé plek waar ouders die in het buitenland wonen vragen kunnen stellen en tips en ervaringen kunnen delen.

Laat een reactie achter